Analiza eksperymentów i korzyści ekonomicznych klenia brzanki (Spinibarbus denticulatus) z uprawy na lądzie-System akwakultury z recyrkulacją w okrągłym zbiorniku

Analiza eksperymentów i korzyści ekonomicznych klenia brzanki (Spinibarbus denticulatus) z uprawy na lądzie-System akwakultury z recyrkulacją w okrągłym zbiorniku

Kleń brzana (Spinibarbus denticulatus), powszechnie znany jako „zielony karp bambusowy”, „zadzior bambusowy” lub „zadzior zielony”, należy do rodziny karpiowatych i rodzaju Spinibarbus. Jest to jeden z cennych gatunków ryb handlowych rosnących w systemie wodnym Rzeki Perłowej. Kleń brzana ma długi i bocznie ściśnięty korpus, stożkową głowę, tępy pysk i podkońcowe usta w kształcie podkowy. Ma dwie pary zadziorów, przy czym zadziory szczękowe sięgają tylnej krawędzi średnicy oka. Na początku płetwy grzbietowej, ukryty pod skórą, znajduje się-wysunięty do przodu kolczyk, od którego wzięła się nazwa tej ryby „barbel kleń”. Kleń brzankowy charakteryzuje się dużą odpornością na choroby i wysoką wydajnością uprawy. Jej mięso jest tłuste, delikatne, gładkie i orzeźwiające, co czyni go doskonałym składnikiem sashimi, ulubionym przez miłośników surowych ryb. Aby promować nowe modele uprawy kleni brzany, nasz zespół przeprowadził eksperyment z-lądową uprawą kleni brzany w okrągłym zbiorniku, w oparciu o lokalne warunki i przeanalizował wynikające z niej korzyści ekonomiczne.

1. Budowa lądowego-systemu uprawy w okrągłym zbiorniku

(1) Okrągła konstrukcja zbiornika

W zbiornikach okrągłych zastosowano ramę ze stali ocynkowanej + materiał plandekowy (patrzRysunek 1). Średnica zbiornika wynosiła 10 m, głębokość wody 1,5 m, a dno zbiornika zaprojektowano w kształcie-doniczki. Nachylenie pomiędzy górną krawędzią stożkowego dna doniczki a dnem doniczki wynosiło 8–10% (nachylenie 8–10%). Dno zaprojektowano w kształcie stożka, aby ułatwić odprowadzanie nieczystości. W rejonie układu dopływu wody zainstalowano siatkę, która skutecznie zapobiega przedostawaniu się zanieczyszczeń i zatykaniu rur. Rura wlotowa została ułożona wzdłuż ściany zbiornika (w tym samym kierunku, co przepływ wody w zbiorniku), tworząc skuteczny efekt-wypychania wody, który utrzymywał stały przepływ wody w zbiorniku. System drenażowy zaprojektowano tak, aby spełniał podstawowe funkcje kontroli poziomu wody dopływowej i odprowadzania ścieków z dna zbiornika.

Rysunek 1 Schemat ideowy przemysłowego systemu akwakultury z recyrkulacją

(2) Sprzęt do natleniania

Główną metodą natleniania było natlenianie „kontrolowane powietrzem”, głównie przy użyciu sprężarek powietrza i napowietrzania-nanorurkami. Wzdłuż wewnętrznego obwodu dna zbiornika rozmieszczono-nanorurki napowietrzające, co pozwoliło uzyskać dobre efekty natlenienia, równomierny dopływ powietrza i spełnić wymóg ciągłego utrzymywania poziomu rozpuszczonego tlenu powyżej 6 mg/l we wszystkich wodach zbiornika. Zapewniono także jednostki zapasowe.

(3) Oczyszczanie wody odlotowej w akwakulturze

A. Stały-zbiornik oddzielający ciecz

Zbiornik do oddzielania-cieczy stałych składał się z osadnika z przepływem pionowym i automatycznego mikrofiltra bębnowego (patrzRysunek 2). Drenaż ze zbiornika hodowlanego przechodził najpierw przez osadnik z przepływem pionowym, gdzie zanieczyszczenia, takie jak resztki paszy i odchody, osiadały w wyniku przepływu pionowego i sedymentacji grawitacyjnej osadu. Czystsza woda wpływała do automatycznego mikrofiltra bębnowego z górnej rury drenażowej i odpieniającej w kierunku osiowym, wypływając przez sito. Zanieczyszczenia w wodzie (drobne zawieszone ciała stałe, cząstki stałe itp.) zostały przechwycone na wewnętrznej powierzchni siatki filtrującej na bębnie, uzyskując separację dwóch-ciekłych-faz.

Rysunek 2 Osadnik z przepływem pionowym + automatyczny mikrofiltr bębnowy

B. Staw Oczyszczający „Trzy stawy i dwie tamy”.

Głównym wyposażeniem i pracą stawu oczyszczającego „Trzy stawy i dwie tamy” były: Staw sedymentacyjny poziomu I → Tama filtracyjna poziomu I → Staw napowietrzający poziomu II → Tama filtracyjna poziomu II → Staw oczyszczania biologicznego poziomu III, jak pokazano na rysunkuRysunek 3.

Rysunek 3 System oczyszczania „Trzy stawy i dwie tamy”.

Staw Osadowy I stopnia był jednostką sedymentacji fizycznej. Woda resztkowa po przejściu przez zbiornik do oddzielania-cieczy stałych trafiała do tego stawu, gdzie zawieszone ciała stałe o większym ciężarze właściwym, takie jak resztki paszy i odchody, naturalnie osiadały w wyniku zmniejszonej prędkości przepływu. Można gromadzić skorupiaki i ryby-filtrujące. Zapora filtracyjna poziomu I łączyła staw sedymentacyjny ze stawem napowietrzającym, zbudowaną z porowatych materiałów filtracyjnych, takich jak tłuczeń kamienny i żwir. Poprzez powolne przenikanie wody przechwytywał drobne zawieszone cząstki. Materiały filtracyjne mogą również adsorbować pewną ilość azotu amonowego i fosforu oraz zapewniać przyczepność mikroorganizmom w celu wstępnej biodegradacji.

Staw napowietrzający poziomu II stanowił rdzeń biodegradacji, wykorzystując mikroorganizmy do rozkładu rozpuszczonej materii organicznej i azotu amonowego. Dostarczono urządzenia napowietrzające w celu dotlenienia, stworzenia środowiska dla mikroorganizmów tlenowych oraz przyspieszenia rozkładu materii organicznej i nitryfikacji azotu amonowego. Można także sadzić rośliny o liściach zanurzonych lub pływających-. Zapora Filtracyjna Poziomu II łączyła staw napowietrzający ze stawem oczyszczania ekologicznego, funkcjonując podobnie do Zapory Filtracyjnej Poziomu I, ale wykorzystując drobniejsze materiały filtracyjne do filtracji wtórnej w celu zwiększenia efektywności.

Staw Oczyszczania Biologicznego III stopnia był ekologiczną jednostką głębokiego oczyszczania i stabilizacji jakości wody. Jakość wody była głęboko traktowana przez ekosystem złożony z dużych roślin wodnych, glonów, zwierząt wodnych i organizmów bentosowych. Wśród nich rośliny wodne absorbowały azot i fosfor, zwierzęta wodne żywiły się planktonem i szczątkami organicznymi, a mikroorganizmy przyczepione do osadów i korzeni roślin rozkładały materię organiczną i przeprowadzały denitryfikację, głęboko usuwając azot i fosfor, degradując śladową materię organiczną i stabilizując jakość wody. Oczyszczoną wodę można było przepompowywać do zbiorników magazynowych w celu recyklingu, ale wymagane było regularne badanie azotu amonowego, azotynów, rozpuszczonego tlenu i innych wskaźników.

2. Kluczowe technologie zarządzania uprawą

a) Zarybianie ryb

W tym doświadczeniu wykorzystano 6 okrągłych zbiorników o całkowitej objętości wody uprawnej wynoszącej 706 m3. Wybrano trzy różne rozmiary paluszków brzany: typ A, typ B i typ C. Specyfikacje typu A: 32,3 g/rybę, średnia długość ciała 18,2 cm, cena palcowania 2,8 RMB/rybę; Specyfikacje typu B: 16,6 g/rybę, średnia długość ciała 13,2 cm, cena palcowania 2,2 RMB/ryba; Specyfikacje typu C: 10,2 g/rybę, średnia długość ciała 8,8 cm, cena palcowania 1,6 RMB/ryba. Paluszki były zdrowe i mocne. Przed zarybieniem zwierzęta dezynfekowano poprzez moczenie w roztworze nadmanganianu potasu o stężeniu 20 mg/l przez 15 minut. Szczegóły pończochy Fingerling pokazano wTabela 1.

(b) Karmienie paszą

Receptura paszy: Na wczesnym etapie hodowli (masa ciała ryb < 500 g) wybrano ekstrudowaną paszę tilapia o zawartości białka 38%. W późniejszym etapie dostosowano ją do ekstrudowanej paszy z tilapii o zawartości białka 36% z dodatkiem 0,5–1% allicyny w celu zwiększenia odporności ryb.

Metoda karmienia: Przestrzegano „czterech stałych” zasad (stały czas, stała lokalizacja, stała jakość, stała ilość). Dzienne tempo karmienia dostosowywano w zależności od temperatury wody: przy temperaturze wody 20–28 stopni ilość paszy wynosiła 3–4% masy ciała ryby; gdy temperatura wody wynosiła 15-20 stopni, ilość paszy zmniejszano do 1%; gdy temperatura wody spadła poniżej 15 stopni, nie podawano karmy.

(c) Kontrola jakości wody

Do całodobowego-monitorowania wskaźników, takich jak temperatura wody, rozpuszczony tlen, wartość pH i azot amonowy w zbiornikach doświadczalnych, wykorzystano instrument do monitorowania akwakultury. Dzienna wymiana wody wynosiła 10–15%. Co dwa miesiące regulowano jakość wody poprzez posypanie wapnem palonym (20 g/m3–30 g/m3). W okresie uprawy temperatura wody w każdym zbiorniku doświadczalnym wahała się od 13 do 28 stopni, przy średniej temperaturze wody 22 stopnie. W trakcie eksperymentu co dwa miesiące badano jakość wody. W każdym zbiorniku doświadczalnym wartości pH mieściły się w granicach 7,0–8,2, azotyny 0,05 mg/L–0,1 mg/L, całkowity azot amonowy mniejszy lub równy 0,2 mg/L, a tlen rozpuszczony 6,5 mg/L–7,6 mg/L.

(d) Zapobieganie i kontrola chorób

Kleń brzana charakteryzuje się dużą odpornością na choroby. Dlatego też w zapobieganiu i kontroli chorób przestrzegano zasady „najpierw zapobieganie, łącząc zapobieganie i leczenie”, a następnie „wczesnego wykrywania, wczesnego leczenia” w celu zminimalizowania częstości występowania choroby. Jednakże w procesie uprawy czasami zdarzały się choroby ryb.

- Saprolegniaza

Objawy chorych ryb: Chore ryby opuściły grupę i popłynęły samotnie, powolnym ruchem; Na powierzchni ciała i płetwie ogonowej pojawiły się szare-białe, bawełniane-strzępki, ze stanem zapalnym w miejscach występowania strzępek. Środki lecznicze: Pierwszego dnia zbiornik-rozpryskano wodnym roztworem sulfonamidu; drugiego dnia cały zbiornik rozpryskano wodnym-roztworem jodu powidonu-, powtarzając tę ​​czynność co drugi dzień; szóstego dnia proszek z orzechów żółciowych rozpuszczono w wodzie i rozpryskiwano po całym zbiorniku przez trzy kolejne dni. Dziewiątego dnia leczenia strzępki na powierzchni ciała chorych ryb zniknęły, a rany zaczęły się goić.

- Bakteryjna choroba krwotoczna

Objawy chorych ryb: Chore ryby opuściły grupę i popłynęły samotnie, powolnym ruchem; na pokrywach skrzelowych i nasady płetw pojawiło się krwawienie i zaczerwienienie; na powierzchni ciała występowały nieregularne czerwone plamy i łuski; sekcja wykazała czerwony, mętny płyn w jamie ciała, powiększoną wątrobę, śledzionę i nerki, które były blade i cętkowane. Środki lecznicze: Pierwszego dnia zbiornik-spryskano sproszkowaną bromochlorohydantoiną specyficzną dla środowiska wodnego, powtarzając tę ​​czynność co drugi dzień; czwartego dnia proszek florfenikolu-specyficznego dla środowiska wodnego, proszek Sanhuang i allicynę zmieszano z paszą i karmiono w sposób ciągły przez 2–3 dni. W szóstym dniu leczenia choroba została skutecznie opanowana.

3. Wyniki eksperymentów i analiza korzyści

(1) Wydajność i współczynnik przeżycia

W wyniku tego doświadczenia uzyskano łącznie 7578 dorosłych ryb (13021,6 kg), sprzedanych w trzech partiach. Cykle uprawy i wskaźniki przeżycia są szczegółowo opisane wTabela 2. Ogólnie rzecz biorąc, im większy rozmiar palczaków zarybionych, tym krótszy cykl uprawy, co pomogło poprawić wskaźnik przeżywalności, ale konieczne było zrównoważenie szybkości wzrostu i korzyści ekonomicznych.

(2) Korzyści ekonomiczne

Średnia cena dorosłych ryb wyniosła 30 RMB/kg, a całkowita wartość produkcji wyniosła 390 650 RMB. Główne koszty obejmowały: paluszki 18 085 RMB, pasza 164 073 RMB (18 230 kg z karmieniem, 9 RMB/kg), lekarstwa dla ryb 11 464 RMB, prąd 15 228 RMB, łącznie 208 850 RMB. Zysk brutto obliczono na 181 800 RMB (bez robocizny i czynszu), przy stosunku nakładów-do wyników wynoszącym 1:1,87, co wskazuje na znaczne korzyści. Analizę korzyści ekonomicznych przedstawiono wTabela 3. Po odjęciu kosztów pracy w wysokości 38 000 RMB (w przeliczeniu) i czynszu za zbiornik o obiegu zamkniętym w wysokości 18 000 RMB (obliczonych jako 2000 RMB za zbiornik rocznie), ostateczny zysk netto wyniósł 125 800 RMB, przy marży zysku netto wynoszącej około 32,2%, co wskazuje na wysoką ekonomiczną wykonalność eksperymentu.

4. Podsumowanie

Ten eksperyment dotyczący-naziemnej uprawy brzany w okrągłym zbiorniku wykazał znaczne korzyści ekonomiczne, zapewniając zysk netto w wysokości 125 800 RMB i stosunek wkładu-do wyniku wynoszący 1:1,87, co świadczy o dużej wykonalności ekonomicznej. Wielkość paluszków miała wyraźny wpływ na korzyści w uprawie.

W przypadku dużych-palców typu A (32,3 g/rybę) w zbiornikach 1 i 2 cykl hodowlany był najkrótszy (13 miesięcy), a wskaźnik przeżycia był najwyższy (94,1%). Chociaż cena jednostkowa paluszków była wyższa (2,8 RMB/rybę), krótszy okres wzrostu spowodował mniej ciągłych inwestycji w paszę, wodę i energię elektryczną, podczas gdy przewaga w zakresie wskaźnika przeżywalności zmniejszyła straty, osiągając najlepsze ogólne korzyści. W przypadku paluszków średniej-typu B (16,6 g/rybę) w zbiornikach 3 i 4 cykl hodowlany trwał 15 miesięcy, a wskaźnik przeżycia wyniósł 91,9%, nieco mniej niż w przypadku typu A. Chociaż wydłużony czas hodowli doprowadził do wzrostu kosztów, wydajność była zbliżona do wydajności typu A, a korzyści plasowały się na drugim miejscu. W przypadku małych-palców typu C (10,2 g/rybę) w zbiornikach 5 i 6 cykl hodowlany był najdłuższy (19 miesięcy), a wskaźnik przeżywalności spadł do 85,0%. Chociaż ostateczna wydajność była nieco wyższa, przedłużony okres uprawy spowodował znaczny wzrost kosztów paszy, leków dla ryb, energii elektrycznej i innych artykułów, podczas gdy obniżony wskaźnik przeżywalności jeszcze bardziej obniżył marże zysku, co skutkowało najgorszymi korzyściami.

Ogólnie rzecz biorąc, hodowanie dużych-palców może zoptymalizować korzyści, skracając cykl i poprawiając wskaźnik przeżycia. Chociaż małe-palczaczki wiążą się z niższymi kosztami, wiążą się z dłuższymi cyklami i większym ryzykiem, co wymaga zrównoważonego wyboru opartego na warunkach rynkowych i możliwościach uprawy. Akwakultura z recyrkulacją w okrągłym zbiorniku-na lądzie to nowy, intensywny i wydajny model akwakultury, który w pełni wykorzystuje pola uprawne nie-„czerwonej linii” oraz zalety obfitych zasobów wód powierzchniowych i gruntowych do rozwijania-lądowych „cylindrycznych, półzamkniętych obiektów-”. Model ten zajmuje mniej terenu, charakteryzuje się wysokim wykorzystaniem zasobów wody, dużą skalowalnością skali uprawy, wieloma odpowiednimi miejscami uprawy, niskimi całkowitymi kosztami budowy i może być elastycznie instalowany zgodnie z lokalnymi warunkami. Jednocześnie, dzięki stworzeniu bardziej wszechstronnego natleniania i końcowego oczyszczania ścieków, może osiągnąć recykling wody, promować zerowe odprowadzanie zanieczyszczeń z akwakultury, a tym samym realizować główny cel zielonej akwakultury. Ma to ogromne znaczenie dla promowania ekologicznego i zdrowego rozwoju rybołówstwa oraz transformacji i modernizacji strukturalnej.